"Hindi maaari!", yan ang mariing wika ng kanyang ama. "Sapagkat ang katulad mo ay nababagay lang sa mga katulad din natin".

Iyan ang mga katagang patuloy na umaalingawngaw sa kanyang mga tenga, na naging dahilan ng kanyang pagluha...

Siya ay nag-iisang anak ng negosyanteng intsik mula sa China. Lumaking kasama ang ama at napadpad sa Pilipinas ng madestino ang kanyang papa sa Manila. Bilang nag-iisang anak sunod ang lahat ng kanyang gustuhin at sa kabila ng kanyang karangyaan ay marunong siyang makisama sa ibang tao lalo na sa mahihirap, may pananaw at pagpapahalaga sa buhay. Kaya bukod sa angking kagandahan hindi maikakaila na marami ang humahanga at gustong manligaw sa kanya. Subalit masyadong magpit ang kanyang ama.

Isang araw habang nag-gogrocery siya ay nabagsakan siya ng palumpon ng sanitary napkin sa ulo na siyang ikinagulat niya, magsasalita na sana siya nag marinig niya ang katagang,

"Ay! Miss, sorry po!" tinig ng isang lalaki na nagaayos ng patas ng sanitary napkin habang nakatungtong sa isang hagdan.

"Akala ko kasi walang mamimili", pahabol nito.

At nang tignan niya ang lalaki sa may hagdan, biglang nagslow-mo ang lahat ng nasa paligid niya. Ang kaherang nagbibigay ng sukli, ang batang umiiyak, ang tinedyer na tumitikim ng mga free taste. Hindi niya mawari at maisip kung anong nagaganap kung bakit nagslow motion ang lahat pero sa loob niya ay naramdaman siyang kakaiba.

-may karugtong-