MY LIFE AS AN OFW
Its been almost six & a half years passed, when i first set my foot in the land of yellow raced people called Chinese, sa tagalog tsekwa or intsik beho. Naalala ko tuloy yung unang alis ko, siyempre habang makabagbag damdaming lumuluha sila Nanay at Tatay sa aking paglisan, magkahalong kaba at eksaytment ang nararamdaman ko. Kaba, kase bagong pakikisama sa ibat, ibang klase ng pinoy sa bansa ang makakasama at pakikibagayan ko, hindi pa naman ako sanay na may mga kasamang ibang dialect (usually ng mga nakakasama at nakakadaupang palad ko sa araw-araw sa pinas ay mga tagalog). Kaba ulit, kase sa tradisyon at kulturang dadatnan ko dun, hindi ko alam kung mabait ba ang mga magiging boss mo o hindi, sa kabila ng language barrier na tinatawag. Pero sa kabilang banda naman ng aking hyphotalamus andun pa din yung eksaytment na tinatawag. Excitement, kase isa bagong chapter na naman ng aking buhay pakikipagsapalaran ang magaganap sa loob ng tatlong taong kontrata na umabot hanggang anim. OO, kahit papaano excited akong alamin ang mga bagay na hindi ko pa nagagawa sa aking buhay nung nasa pinas ako. Buhay na may inaasahan, sinasandalan at inaaabangan. At least dito, matututo akong mamuhay mag-isa na tanging si PAPA Jesus lang tanging gabay at kasama. Hindi ko masasabing naging masama or maganda ang pagstay ko dito sa lupa nina Chiang Kai Shek, kase sa simula pa lang ng paglapag ng China Airlines hanggang makarating ako sa aming dorm ay nakaranas na akong ibat-ibang karanasan na di ko malilimutan kahit itanong mo pa kay Dear Charo. Sa pagpila pa lang palabas ng immigration ay naramdaman ko na ang presensya ni EVA KALAW at kahit na namamawis na ang aking mukha at nanlalamig na ang aking pakiramdam lakad pa rin ako na parang nagmomodel lang ng brief ng Bench, at nung makalagpas na kay mamang checker at tagatatak, punta kaagad ako sa CR na tinatawag nilang WC, na hindi ko alam kung anong ibig sabihin. At habang nagmamadaling papunta ng WC naputol naman ang sintas ng sapatos ko na katas naman ng pagku-crew ko sa BK(Burger King) sa Masangkay, Sta. Cruz (harap ng St.Stephen's School at Chiang Kai Shek College, then nasa likod ang Hope Christian at nasa side naman ang Metropolitan Hospital). Makalipas ang ilang minuto umayos na ang pakiramdam ko sa kabila iritation na nararamdaman ng aking pwet, kase toilet paper ang gamit nila at hindi uso ang tabo at tubig bilang panlinis pagkatapos mong magpoo-poo. Subalit ilang oras pagkatapos makaraos kay EVA KALAW ay dinala naman kami ni manong drayber sa hospital for medical check up, standard procedure daw for foreigners na magwowork sa lupain ng F4 at ng 5566 (ang sarap palang pakinggan kapag tinatawag kang foreigner,lolz) namputsa napamura na lang ako sa sarili ko habang ngiting aso naman si manong driver na naka-sony ericsson bluetooth headset...

.....may karugtong.....
101st EPISODE

Yeheyyyy!!!
Isang taon na ako sa blogosperyo ngayong buwan, isang taon ng samut saring kwento, kalokohan, saya, inspirasyon, pakikibasa, kulitan, komento, argumento, pakikipagkaibigan, pakikiisa sa mga nagbibirthday na nagnanais ng picture greetings, pakikiisa sa buong mundo sa earth hour, earth day, climate change at sa isang minutong smile ni kuya CM. Isang taon ng pagbibigay komento sa kapwa blogero, sa paniniwalang sila'y magkokomento din back (hehehe). Isang taon ng pagngiti sa tuwing may bibisita sa site at lalong mas maganda ang ngiti kapag patuloy na dumadami ang flag sa Flag Counter...hehehe. Hayyys, ambilis ng time. Parang kelan lang ng unang ipakilala ni Chikletz ang blog sa amin, habang nangungulit siyang iboto namin siya sa the composed gentleman's blogger of the month.

At sa loob ng isang taon, marami akong nakilala at patuloy na nakikilalang pinoy sa buong mundo, at kahit hindi ko man lubos na nakikita ang kanilang pagbabagong anyo (parang aswang lang) este ang kanilang tunay na anyo, masasabi ko, na sila'y mga kaibigan (sabi nga ni kuya Gillboard sa isang post niya, sila ang reward sa pagboblog), kaibigan na nagbibigay saya tuwing ika'y nalulungkot at nahohomesick, kaibigan nagbibigay inspirasyon sa gitna ng iyong pagkabigo, kaibigan na nagbibigay payo at direksyon sa tuwing ika'y napapabiglang liko (motel?) at kaibigan na patuloy sumusuporta at nagbibigay komento sa bawat poste mong walang kwenta. Sila ang mga kaibigan na sa pamamagitan ng kanilang mga kwento at karanasan (kasama pati libog...joke), totoo man o hindi, ay patuloy na nagbibigay pag-asa at naniniwala na isa kang tunay na manunulat since birth...

At bilang pang-101 kong poste at anniversary post na rin, lubos na nagpapasalamat ang TINTADEFILIPINAS sa lahat ng nagtiyagang bumasa, dumaan, kumaway, sumilip, nagfollow (hanggang sa twitter) at sa mga nagbigay ng kanilang komento at saloobin sa lahat ng posteng aking itinayo. Maraming marami pong salamat. At kahit na sa kabila ng tinatawag nilang writers block at hiatus, patuloy pa rin ang inyong pagsuporta sa Tintadefilipinas' Imprisoned Mind...

Muli,

MARAMING MARAMI PONG TENCHU SA INYO!!!

at

MABUHAY PO KAYO!!!

GLEE-SEASON FINALE
Its been a while when i started watching GLEE at nakising-along sa kanilang version ng Dont Stop Believing ng Journey. At ngayon hindi ko alam na season finale na pala ng series na ito hanggang sa mapadpad ako sa youtube at nakita ito....



Sobrang nageenjoy ako habang pinapanood ang musical-comedy-drama na ito. Siguro lang sobrang namiss ko ang hiskul. Ewan ko ba bakit hindi uso ang mga musical na ganito sa iskul namin(asaness) noon. Kataasan ay Romeo & Juliet ang meron. At ang papel ko sa mga play, kung hindi magiinom, adik, o kaya sugarol at sanggano, at sa kabila ng mala anghel kong pagmumukha (walang kokontra) minsan zombie at pulubi. Pero kahit na ganito ang mga papel ibinibigay sa akin at the end of the show, marami naman ang pumupuri. Meaning kung anuman ang papel na nakaatang sa yo, gawin mo ang makakaya mo at gampanan mo ng mabuti ang papel na yon gaano man kaliit o kalaki.

Ganon din sa buhay, kahit wala ka sa kislap ng mga ilaw at wala sa entablado, gampanan mo ng mabuti at pagsikapan ang anumang trabahong ibinigay sa iyo, gaano man yun kaliit at kalaki, kase sa kabuuan kabilang ka pa rin sa pangkalahatan. Kumbaga hindi mabubuo ang isang bahay kung walang pako. Kaya kung anuman ang ating ginagawa sa buhay bastat marangal, ipagmalaki mo. Kaya naman bilib na bilib ako sa mga kababayan nating OFW (sa amin pala!!!) na tinalikuran ang kanikanilang mga tinapos upang tuparin ang kanilang mga pangarap sa pamilya at tungkulin sa ating bayan. Sa totoo lang marami sa atin ang gradweyt pero naninilbihan bilang isang kasambahay sa ibang bansa, marami sa atin ang doctor in profession pero caregiver sa ibang lugar at nag-aalaga ng mga bata at matandang hindi naman natin kaano-ano. But then ipinagpapalit natin ang lahat ng yon para sa ating mga pangarap sa buhay, pamilya at bayan. Kaya ang masasabi ko lang ay,

MABUHAY KA, PINOY!!!

&

DONT STOP BELIEVING!!!



JUNE (the First Half)

Aba! Akalain mo nakakalahating buwan na Hunyo wala pa pala akong post. Sa sobrang busy sa trabaho hindi na ako makanakaw ng sandali upang magpost at magbasa ng ibang post. At para kahit papaano may post ako ngayong June, I would like to share what happened this past weeks. Una, Summer na, pero walang humpay ang ulan dito. Ikalawa, for the very first time in my life, I did my first run ever(finally). Ikatlo, the newest president of our country, proclaimed(congrats to Kris...hehehehe).
Ikaapat, school year 2010 opened, kahit na usap usapan pa din ang walang uniform policy na nais ipatupad ng mga nagmamagaling.
Ikalima, the Celtics vs Lakers mania...halos lahat sa FB ko nagfoflood ang message about to this teams & according to drake, para maging sosyal,(kahit na, hindi mo hilig) be with it from FB to tweet to wherever(fuck!)
Ikaanim, the World Cup fevah, (isa pa to!!!).
Ikapito, ang ika-112th independence day ng Pilipinas (malaya na ba talaga tayo!!!). At bilang isang taunang bahagi ng selebrasyon ito, nagbigay ang Philippine Embassy to Taiwan ng isang panoorin na kinatatampukan nila Mark Bautista, Giselle Sanchez, atbp. para sa ating mga OFW.
And finally, I finished reading 'The Lost Symbol'. (yeheeeey)

See you guys for the next half of the month update. Ingat.
Labels: , 2 comments | |
Blog Widget by LinkWithin